Gino Goossens

Dr. Coley`s famous fever…

In 2002 las ik dit artikel in de Newscientist. Een wetenschappelijk blad waarop ik geabonneerd was toen wij in London woonden. Na het lezen van dit artikel kwam ik in contact met het AMC en de Nederlands kankerstichting. Hierna heb ik niets meer ondernomen en helaas ook niets meer gehoord. Ik was alleen zo onder de indruk van Dr. William Coley en zijn Famous Fever, dat ik ervan overtuigd ben dat we hier een mogelijke genezing voor bepaalde vormen van kanker hebben. Ik was net zo perplex als Dr. William Coley na het lezen van dit artikel…

Dr. William Coley was perplex
De medische dossiers van de man waren duidelijk. Het was een hopeloos geval. In drie jaar tijd had de man 5 operaties ondergaan om een tumor te verwijderen uit zijn nek. Bij de laatste keer was het duidelijk: het was niet mogelijk de hele tumor te verwijderen. Hij zou snel sterven. En alsof het niet erg genoeg was, de arme man kreeg nog twee heftige aanvallen van erysipelas, een huidinfectie die gepaard ging met een brandende rode uitslag en hoge koorts. Maar toen de koorts afnam en man herstelde, was zijn tumor verdwenen. Zeven jaar later, was hij nog steeds in leven en gezond. Er was dan ook maar één verklaring voor het verdwijnen van de man zijn tumor: datgene wat de koorts had veroorzaakt had ook de kanker vernietigd.

Coley, een jonge chirurg bij het Memorial Sloan-Kettering Kanker Centrum in New York, beredeneerde dat als de kans bestond dat een infectie een tumor kon laten verdwijnen, dan zou het mogelijk ook zo zijn als je met opzet kanker patiënten zou infecteren. In 1891, begon Coley met het testen van zijn theorie. Hij starten met het testen, brouwen en mixen van de bacterie die verantwoordelijk was voor erysipelas – en injecteerde het goedje met opzet in de meest verschrikkelijke, on-opereerbare tumoren. Sommigen slinkte binnen enkele uren. Sommigen verdwenen tijdelijk. En sommigen verdwenen en kwamen nooit meer terug.

Al honderden jaren lang, was de enige behandeling tegen kanker een operatie en het laten wegsnijden van de tumor. Tegen 1870, wanneer Coley zijn medische carrière begon in New York, hadden patiënten de beschikking over antisepsis en effectieve, maar wel vaak dodgy, anesthesisten. Ondanks al deze grote veranderingen, waren de chirurgen een stuk minder succesvol dan hun voorgangers zo`n 100 jaar eerder. Coley was zich daarvan maar al te bewust.

Coley`s eerste kanker patiënt was een 19-jarig-oud meisje met een maligne tumor in haar rechter arm. Ondanks de vroege diagnose en een snelle amputatie van haar arm, kwam de kanker toch terug en verspreide zich in een razend tempo. Niet lang hierna stierf ze. Coley begon te spitten in oude archieven en medische boeken om meer te weten te komen over deze ziekte. In het verleden, had hij ontdekt, dat kanker dat er werd uitgesneden zelden terug kwam. Een chirurg uit 1770 genas 6 uit iedere zeven patiënten. Toch, tegen de tweede helft van de 19e eeuw, was dit nog maar 1 uit iedere 4 patiënten.

Coley ontdekte nog iets. Al honderende jaren is er door doktoren gerapporteerd dat er gevallen van kanker zijn geweest dat tumoren waren verdwenen, en blijkbaar spontaan. Zoekend binnen het ziekenhuis van New York tussen oude rapporten kwam hij een patiëntenfile tegen van wie de nektumor zeven jaar eerder was verdwenen. Coley spoorde hem op en ontdekte zo dat hij nog steeds in leven was. Al deze personen hadden iets met elkaar gemeen dan alleen de wonderbaarlijke genezing. Ze waren allemaal geveld door een acute infectieziekte. Het kon de mazzelen zijn geweest of de griep of iets ernstigers zoals malaria, pokken of syfilis, of zoals de man uit New York erysipelas. In de meeste gevallen, wanneer de koorts toenam, werd de tumor afgebroken, droogde uit of werd afgestoten.

Infecties leken de sleutel tot deze “wonderbaarlijke genezingen”
en ook het succes van de vroegere chirurgen. Zonder antisepsis of antibiotica tot hun beschikking te hebben, was het vaak zo dat patiënten bij wie de tumor eruit werd gesneden onvermijdelijk een infectie opliepen door de vervuilde instrumenten, vieze handen en onhygiënische behandelingen. Maar tegen de 18e eeuw, sommigen chirurgen genoeg over infecties en begonnen met primitieve vormen van immunotherapie op hun kankerpatiënten. Sommigen probeerden een verdachte dressing/mix. Sommigen van hen gingen zelfs zo ver dat ze afgenomen goedjes van patiënten met malaria en syfilis rechtstreeks in de tumoren injecteerde. Soms werkte het. De infectie leek dan door te dringen tot het weefsel van een tumor waar een chirurg niet toe kon doordringen.

Maar in de tijd van Coley was hygiëne en zuiverheid aan de orde van de dag en chirurgen hadden niets met het idee om patiënten opzettelijk te gaan infecteren. Soms, per ongeluk kwam het wel eens voor dat een patiënt geïnfecteerd raakte. Zoals het geval van de man met de nektumor en Coley had daarvan het resultaat gezien. Er was geen andere mogelijkheid dan de genezing toe te wijzen aan de opgelopen infectie erysipelas. Hij vertelde het aan de New York Academy of Medicine in 1892. En als een per ongeluk opgelopen infectie met erysipelas de tumor kon laten verdwijnen, beargumenteerde hij, lijkt het redelijk om aan te nemen dat hetzelfde effect kon worden bereikt in een soortgelijk geval als de erysipelas kunstmatig kon worden geproduceerd.

Erysipelas wordt veroorzaakt door Streptokokken pyogeen, een bacterie dat zeer pijnlijke en ongemakkelijke symptomen veroorzaakt, maar toch niet te verwarren met de symptomen van gangreen, syfilis of tuberculose, aangezien Erysipelas zelden gevaarlijk is. Coley besloot om “het eerste geval van on-opereerbare sarcoma te injecteren die hij tegenkomen”. In mei 1891, had hij een vrijwilliger gevonden. De man had tumoren in zowel zijn nek als zijn amandelen, en ondanks recente operaties kwamen deze terug en groeide snel. Coley injecteerde een streptokokken cocktail direct in de tumor, elke dag voor een periode van twee maanden. De tumor slinkte. De man begon zich steeds beter te voelen en herstelde. In Augustus stopte Coley met injecteren en de tumoren begonnen direct weer te groeien.

Coley verwierf een krachtigere structuur van streptokokken en probeerde het opnieuw. Dit keer ontwikkelde de patiënt acute koorts. De “ziekte deed zijn werk en ik leverde weinig inspanning om het te controleren,” rapporteerde Coley. “Aan het einde van de twee weken, was de tumor in de hals verdwenen”. Bijna twee later jaar, toen Coley zijn resultaten rapporteerde, was de tumor in de hals niet teruggekeerd. En hoewel de tweede tumor niet was gekrompen, was het niet ook niet gegroeid. “Zijn kwaadaardig karakter moet zeer gewijzigd te zijn,” rapporteerde Coley, “aangezien het sarcoom van de amandel gekend is om snel fataal te zijn.”

Coley probeerden zijn behandeling op meer patiënten. Zijn zesde geval was gedenkwaardig. De patiënt was een sigarenmaker op middelbare leeftijd met een klonterige huidtumor op zijn rug en een tweede tumor in zijn lies, ter grootte van een gansei. Een operatie had niet geholpen en beide tumors groeiden spoedig terug. Coley injecteerde hen met zijn streptokokken brouwsel. Zij krompen maar toonden geen teken van afbraak of slinken.

Hij probeerde het opnieuw met een nieuwe structuur die hij had ontvangen van grote Duitse bacterioloog Robert Koch. Bijna onmiddellijk, kreeg de sigarenmaker koortsstuipen. Zijn temperatuur raakte 40 °C. De tumor op zijn rug antwoordde onmiddellijk. “Van bij het begin van de aanval was de verandering die in de tumor plaatsvond niet van tijdelijke aard of kortstondig,” schreef Coley. “Het verloor zijn glans en kleur en was zichtbaar in grootte binnen 24 uur gekrompen.” Een paar dagen later, begon de tweede tumor ook af te breken. “Drie weken na de datum van de injectie waren beide tumors volledig verdwenen.”

Om te beginnen, Coley was ervan overtuigd dat hij levende bacteriën nodig had. Maar zelfs dan slaagden de dagelijkse injecties er soms niet in om koorts te veroorzaken, terwijl bij andere patiënten de besmetting uit de hand liep. Coley had onderzocht dat de belangrijkste factoren in zijn streptokokkensoep bacteriële toxine waren - en dat de dode bacteriën eveneens zouden kunnen werken. Uiteindelijk ging hij aan de slag met een mix van dode streptokokken en een andere bacterie genaamd Serratia marcescens. Deze mix werd later dan ook de toxine van Coley genoemd. Deze hadden het voordeel om de symptomen van de ziekte te verwekken - kou en koorts - zonder daadwerkelijke besmetting teweeg te brengen. Coley zei dat niet zozeer de identiteit van de bacteriën belangrijk was maar de techniek die hij heeft gebruikt om patiënten te behandelen. Het was essentieel om de toxine diep in de tumor te spuiten, zo vaak als noodzakelijk was om koorts te veroorzaken, en dit voor weken of zelfs maanden hoog te houden.

Coley`s Toxine hadden vanaf het begin goede resultaten
Patiënten die geen hoop meer hadden zagen hun kanker verdwijnen. Veel van hen hadden niet lang meer te leven als Coley hen niet had geholpen. “Hij had successen waarop je eenvoudigweg vandaag de dag alleen nog maar kan hopen, hij genas zelfs de meest uitgebreide metastatische ziekte,” zegt Stephen Hoption Cann, een epidemioloog aan de Universiteit van Brits Colombia dat debatteert of het de moeite waard is om nog eens te onderzoeken of Coley`s behandelingen gebruikt kunnen worden.

Hoewel de patiënten bij het ziekenhuis voor behandeling bijeenkwamen, kreeg Coley meer en meer moeite om hen te behandelen. Zijn chef- dacht dat een andere en nieuwe behandeling, radiotherapie betere resultaten zou leveren. De “reactie op radiotherapie was hoogst voorspelbaar,” zegt Hoption Cann. “Bestraal de tumor en het krimpt. Jammer genoeg, kwam het altijd terug.” Zijn verdedigers geloofden dat middels een paar wijzigingen, je met de radiotherapie uiteindelijk kanker zou kunnen genezen. “Doch, hier zijn wij honderd jaar later en de kanker heeft zich verder uitgespreid, en heeft radiotherapie de kanker niet kunnen genezen,” zegt Hoption Cann.

Coley behandelde met succes honderden patiënten maar zijn behandeling was risicovoller, kostbaarder en duurde langer. De dosis moest aan elke patiënt worden aangepast en geleidelijk aan worden verhoogd om een immune reactie op te wekken en aan te houden. Na zijn dood in 1936, nam de interesse in de toxine van Coley af. De radiotherapie, en recenter, de chemotherapie werden standaardbehandelingen. Hiermee schakelde men het immuun systeem uit en infecties moesten kosten wat het kost worden vermeden.

Het onderzoek naar manieren om het immuunsysteem te bevorderen om kanker te bestrijden gaat verder. De onderzoekers hebben hun onderzoek gestaakt, om zich op die manier te concentreren op de productie van specifieke types van cellen tegen kanker of bijzondere tumor-onderdrukkende molecules teweeg te brengen. Maar het vaccin van Coley werkte JUIST omdat het zo ruw was en een algemene immune reactie bevorderde, zegt Hoption Cann. Belangrijker, zegt hij, dat het immuunsysteem het hardste werkt tijdens een koorts. Het “lichaam produceert zo nog meer immune cellen. Zij zijn mobieler en vernietigender.”

Er is een overvloed aan bewijsmateriaal dat des te meer de mens een infectie oploopt - vooral als zij daarbij koorts ontwikkelen – hoe kleiner de kans is dat men aan een bepaalde kanker zal overlijden. Of, zoals de grote zeventiende-eeuwse arts Thomas Sydenham ooit al zei: “Koorts is een machtige motor die het lichaam inzet voor de verovering van haar vijanden.”

Bronnen:

Cann, S.A. Hoption et. al. “Dr. William Coley and Tumour Regression: a Place in the History or in the Future.” Postgraduate Medical Journal, vol. 79, pp. 672-680. 2003.
Pain, Stephanie. “Dr. Coley’s Famous Fever.” New Scientist, 2 November 2002.

Verschillende artikelen heb ik nog steeds in mijn bezit. Mocht er interesse voor zijn een kopie te ontvangen, dan kunt u contact met mij opnemen.

Interesses cancer, cancer cure, dr coley, famous fever, kanker, kanker genezing